12/12/12

Flequillos

De flequillos y frío va la cosa.

Y de impotencia.
Otra vez.
La sensación de impotencia.

Intentarlo, intentarlo con todas las fuerzas que te quedan, y que no funcione.
Poner todo tu empeño en que AL FIN vaya bien, de una vez, y que no funcione.
Convencerte a ti misma de que te mereces que esto salga bien. Se lo merece. Pero no solo tú. Esto. El equipo. El dúo. Todo.

¿Sabes? Quiero que te quedes a mi lado.
Pase lo que pase.
De verdad que lo quiero.
Aunque sea complicado, saldremos adelante.
Aunque nadie lo entienda, ¿qué más da?, ¿a quién le molesta?, es más... ¿a quién le importa?.
Lucha, por favor, pero en mi bando.
A mi lado.

Seis millones de personas en la misma situación.
Seis millones de personas pasando exactamente lo mismo.
Es imposible de imaginar.
Imposible. 

Pero creo que lo lograremos. Otros lo han conseguido, ¿por qué nosotros no?

Pase lo que pase... here we are
Pase lo que pase, creo que es mejor con una sonrisa. Conmigo. Contigo. 

17/10/12

Into my arms...

E cando pensaba que había sensacións que desapareceran para sempre, convencida como estaba de que había cousas nas que deixara de crer (e sen intención de recuperalas), de súpeto, da nada máis absoluta, no momento menos axeitado e probablemente no menos receptivo de toda a miña vida, apareceu D.


E aínda que só sexa por facerme crer de novo, só por iso, xa paga a pena.

Dende aquí, gracias.

02/09/12

Oh!

The New Raemon Francisco Nixon & Ricardo Vicente – El Milagro De Milan

Aviso que voy a quererte demasiado.
Aviso por si luego tú te asustas y te crees que he exagerado.

20/08/12

The Temptations – My Girl

Fins de semana descalzos.
Sol.
Area.
Bicos.

Esas cousas.

01/07/12

Tres años y medio. Eterna noche.

Tu vida y la mía ya no tienen nada que ver.
Me siento Ave Fénix. De lo que tú convertiste en cenizas, ha vuelto a nacer quien esto escribe.
Con más mundo, con menos miedos, con más experiencias y cosas vividas, por supuesto... porque hay cosas por las que te recordaré siempre. Buenas y malas.

Me voy de aquí, sin duda será mejor.
Te sienta bien focalizar la atención.
Me pasará, es un enfado puntual, no hay más.

Gente total volaba a tu alrededor, qué dignidad, qué porte y qué distinción.
Yo padecí síndrome de Stendhal escuchando tras la puerta.

Lo habitual, lo normal, sois ciudad.
Reinventar, reinventar mi ciudad.

Solo una vez, cuestión de orgullo, dirás, me acerqué a ti fingiendo casualidad.
Ya casi tú, tú me ibas a saludar cuando se desvió tu antena.

Tu entorno es más ingenioso que un Dios.
Los vi actuar, cada uno con su función, y cada cual tiene un grandísimo don, y madres con paciencia.

Lo habitual, lo normal, ser ciudad.
Tendré que reinventar, reinventar mi ciudad.
Mi supuesta amistad ha perdido valor en tu bolsa, tuvo de eternidad lo que dura la vida en las moscas.

Qué radical, me fui sin decirte adiós.
Te escribiré para explicar mi versión, o no lo haré, a fin de cuentas tú no te habías dado cuenta.

Vuelvo a mi clan, aún es pronto, y quizás la noche aún se presta.

Reinventar mi ciudad.
Soy ciudad, soy Vigo.

Love of Lesbian – Cínicamente muertos

02/06/12

Cancións que soan

Estiven contigo nas boas e nas malas, non podes negar que sempre estiven aí.
Pero veño de verte aferrarte, firme coma unha estatua... mais non te vin cambiar, sempre estás a piques de colapsar. 


Si, fun o teu apoio, o teu alento e os teus ollos. Si, téñote levado a casa cando beberas demasiado... mais non podo vivir ao teu carón. Verás, nunca serei feliz controlando a túa vida.

Non, simplemente non quero, así que marcho. Non hai nada que poidas facer, non me vou quedar.
Non preciso máis drama, así que marcho. Si, son a rapaza con demasiados problemas.

Así que esquéceme, aprende a cuidarte só. Hai alguén a quen me gustaría presentarche, así que mira ao espello, a través do cristal... pois non es un problema máis, es o último.


Non, simplemente non quero, así que marcho.
Non hai nada que poidas facer, non me vou quedar.
Non, non preciso máis drama, así que marcho...
Si, son a rapaza que perdeches por culpa da cocaína.

Sia – The Girl You Lost To Cocaine

10/05/12

Por qué casi nunca lloro?

Que lo vuestro ha acabado, por el bien de los tratados...
Volveréis a volar?

18/04/12

Y saber que siempre te querré.

06/01/12

TRES

Pídete un dia de fiesta, diles que estás enfermo, yo te vendré a buscar temprano a tu casa y saldremos los dos juntos a pasear.
Tengo algo que decirte, no es nada de amigos, no hay ninguna fiesta; lo que te tengo que decir empieza con amor y acaba... espero que acabe bien!





El año más complicado de mi vida lo he pasado a tu lado, juntos, tratando de no naufragar. El calendario dijo que llegaba el final del año, y con él, le puse fin a mis días arrastrando los pies. Ahora toca volar.

Siempre me ha gustado la Navidad, y precisamente en Navidad llegaste tú.

Polos opuestos que se atraen, polos iguales que se repelen. Es difícil de controlar la fuerza que generamos, voluntaria o involuntariamente, que nos lleva a ser mejores amigos y a odiarnos visceralmente. Pero por eso funciona, porque no descansa, porque la fuerza nos obliga a mantenernos alerta, a descansar con un ojo abierto, a tratar de no perder comba, a no confiar sino a esforzarnos... y eso nos ha hecho enormes. Supernovas.

Tú llegaste en Navidad, eso tiene que ser una señal, niño Jesús (jaja). Una señal de lo que sea, aunque nunca haya creído en esas cosas.
Y tengo otro regalo de Navidad para ti: Este año he decidido regalarte algo que llevaba oculto mucho tiempo y que, paradójicamente, es una de las cosas que más te gustan de todas las que tengo: Mi sonrisa. Es toda tuya. Nadie se la merece más que tú. 

Tres años, tres
Son Tres:
Tú, yo y todo lo que nos queda por delante 


Miqui Puig – La Canción De Amor En La Que El Chico Gana

10/08/11

Song - Allen Ginsberg

The weight of the world is love.
Under the burden of solitude, under the burden of dissatisfaction
The weight, the weight we carry is love.

Who can deny?
In dreams it touches the body,
in thought constructs a miracle,
in imagination anguishes till born
in human...
looks out of the heart
burning with purity...
for the burden of life

Is love,
but we carry the weight wearily,
and so must rest in the arms of love at last,
must rest in the arms of love.

No rest without love,
no sleep without dreams of love...
be mad or chill obsessed with angels or machines, the final wish is love
... cannot be bitter, cannot deny, cannot withhold if denied:

The weight is too heavy
... must give for no return
as thought is given in solitude
in all the excellence of its excess.

The warm bodies shine together in the darkness,
the hand moves to the center of the flesh,
the skin trembles in happiness and the soul comes
joyful to the eye...

yes, yes, that's what I wanted,
I always wanted, I always wanted, to return to the body where I was born.

11/07/11

Hasta que me harte

Vamos a meter la pata hasta que ya no quepa más
Vamos a contar mentiras, ya verás, se harán verdad
Vamos a minar esa autoestima a ver si se hunde ya
Si te gusta verme tanto igual podríamos quedar todos los martes... hasta que te hartes.

Vamos a chantajearnos, a ver quién aguanta más
Vamos a probar el tope al que podríamos llegar
Vamos a invertarnos algo que nos haga delirar
Si eso es lo que te gusta, creo que te lo voy a dar todos los martes... hasta que te hartes


... y si ya lo estoy?

07/06/11

Si juras que no te rajas, apuesto por ti un millón.

Un lado, el que más temo, el que se oculta tras la pantalla, tras el halo de seguridad que me creo, de puertas hacia fuera, el que vilmente me atropella cada vez que intento salir a flote, ese, el cabrón, canta:

Viviendo con miedo... no sirve de nada. Si tienes más tiempo, más miedo que pasarás.
Viviendo con miedo se quiere a las máquinas, se reza a los santos o a las matemáticas. Se entierran los sueños... se pasan las páginas.
Los muertos de miedo se quedan en casa y dejan afuera las voces, las caras
Y muertos de miedo a solas se amarán, rezando a los santos y a las matemáticas, que entierran sus sueños... que pasan las páginas.
Se guarda el silencio y las formas clásicas, se guarda el dinero para cosas trágicas. Si aún no sucedieron, las puedes imaginar, con ellas y el miedo, te haces tus prácticas, entierras tus sueños... y pasas las páginas.
Y pasas las páginas.

El otro lado, el que me hace seguirte allá donde vas, a ciegas, el que te coge de la mano y vuela, el que confía, el que crece con cada paso, el que sigue adelante y vive cada segundo como si no hubiese ninguno antes y como si no le importasen los que vienen después... me dice:

Huele a leña la ciudad, si suena una sirena, vas detrás. Sueña un sueño de verdad y quédate conmigo hasta el final.
Si aquí nunca nieva, aquí solo llueve y bajo la lluvia crecemos más fuertes. Ya sé que tú esperas al año que viene y es esa locura la que hay que creerse.
Si es ingenuo, qué más da! lo nuestro siempre fue la ingenuidad. Sueña un sueño de verdad y quédate conmigo hasta el final...
Si aquí nunca nieva, aquí solo llueve y bajo la lluvia crecemos más fuertes, ya sé que tú esperas al año que viene y es esa locura la que hay que creerse.
Ya sé que me juras que hay un futuro y el tiempo futuro yo creo que es éste. Ya sé que aún esperas al año que viene y es esa locura la que nos mantiene.
Es sólo un último intento más, el tiempo del futuro está aquí.

Y me quiero quedar con el segundo... porque yo soy un(a) suicida, enamorada de la vida.

Y a todos os digo que este disco es lo mejor que he oído este 2011.

06/06/11

... y quédate conmigo hasta el final

Eladio y Los Seres Queridos – El tiempo futuro

Si aquí nunca nieva, aquí solo llueve y bajo la lluvia crecemos más fuertes.

Ya sé que me juras que hay un futuro, y el tiempo futuro yo creo que es este.
Ya sé que aún esperas al año que viene, y es esa locura la que nos mantiene.

Es solo un último intento más.

31/05/11

27

Hoxe son 27.

27 son os anos que sempre quixen cumprir. Non me preguntedes por qué, pero sempre pensei que vintesete eran os anos que te confirman xa coma unha adulta e non como unha nena. Nunca máis unha nena. Xa non es unha chavala, agora xa es toda unha moza, unha muller. E onte me regalaron o meu primeiro perfume de muller. Mira ti, coma a peli.

Estes días estiven a celebralo polo Primavera Sound. Delirio adolescente, coma di Ana.
Pulp volveu, co seu Babies. E coido que por primeira vez dixen en serio iso de "I wanna give you children..." aimamá. Pero sei que aínda é demasiado cedo, e aínda así, sinto algo que nunca antes sentira. Será por ver a moitas das miñas amigas e coñecidas a piques de ter fillos ou con bebés xa. Euquesei. De cómo Pulp se converteu nunha chamada, nun reloxo biolóxico que se activa. Manda truco. Quédame tanto por facer. Síntome tan vella, con tanto camiño rodado xa, con tanto feito... pero tamén sei que aínda me queda moitísimo por andar, que non teño nada gañado e que o resto da miña vida está por chegar, á volta da esquina, que nunca se sabe...

Este foi o ano das últimas veces, case. A última vez que falei con Noe, a última vez que me preocupei, a última vez que dixen "esto no te lo vuelvo a perdonar", a última vez que a paranoia mortal me fixo ver cousas onde non as hai, a última vez que decidín non fiarme de ti, e a última vez que me cuestionei cómo quería seguir coa miña vida, o último loiro, o último rastro de longa melena.... Pero tamén o primeiro ano de moitas cousas: de sentirme segura, cómoda e reconfortada nun fogar que non é o meu, e facelo propio. A primeira volta ao moreno, os primeiros encontronazos con cousas descoñecidas, a primeira vez que sinto a debilidade allea como propia, a primeira vez que consigo un traballo que realmente me gusta, no que o paso ben e no que me sinto respectada e feliz. Tantas primeiras veces, tantas cousas que experimentei e tanto que me queda por vivir...

Por primeira vez, vexo o ano que comeza e digo: aquí estou. Para o bo e para o malo, velaquí me tedes. Vide a min, 27 anos... 

27/04/11

13/04/11

Coleccionando hadrones

video

Me gustó tanto encontrarme el lunes con este vídeo, completamente olvidado
Vernos tan tontitos
Tan felices
Tan alegres
Tan dúo cómico
Como siempre
Riéndonos
Con un gran plan por delante
Tantas cosas por hacer
Colisionando hadrones...

Me encantó vernos tan jóvenes, tan chuspiños, tan nosotros, tan así.

Y realmente quería coronar esto con un tema (Deluxe – I´ll see you in London) pero de pronto, empezó a sonar el señor Vegas, y parecía más adecuado: Nacho Vegas – Crujidos

Te quiero, enano.

07/04/11

No creo que estés arrepentido de lo que has hecho...

I don't think that you are sorry for what you did...
I know you need it and you just don't know how to quit.



Peter Bjorn & John – Tomorrow Has To Wait

10/03/11

... singing sad songs.

Me daría vergüenza, si la tuviese, el simple hecho de colgar una canción de Robbie Williams en mi blog, pero es que últimamente suena demasiado en la oficina, en mi cabeza, en mi vida y hasta en mi casa. Y no es que lo piense exactamente... pero it's close. Es duro. Es extraño.


Loose lips sunk ships, I'm getting to grips with what you said.
No it's not in my head, I can't awaken the dead day after day. Why don't we talk about it? Why do you always doubt that there can be a better way? It doesn't make me wanna stay...
Why don't we break up? There's nothing left to say. I got my eyes shut praying they won't stray.
Oh we're not sexed up, that's what makes the difference today. I hope you blow away.
You say we're fatally flawed, when I'm easily bored, is that OK?
Strike me off your list, make this the last kiss, I walk away...
Why don't we talk about it? I'm only here, don't shout it, give 'em time, you'll forget. Let's pretend we never met.
Why don't we break up? There's nothing left to say. I got my eyes shut, praying they won't stray.
Oh we're not sexed up, that's what makes the difference today. I hope you blow away...
Screw you, I didn't like your taste anyway, I chose you, that's all go to waste it.
It's Saturday, I'll go out and find another you...



Robbie Williams – Sexed Up

09/03/11

Alerta!

Es la historia de mi vida: una huida hacia delante.
Y si pierdo la cabeza, quién me va decir que pare? Tienen prisa por hacer que me calle, pero yo canto lo que quiero y lo que siento, canto lo que me sale, igual que mi corazón late, igual que respiro, o igual me caigo por un precipicio; pero yo soy la que decido cuando salto y con quien me río, y si lloro yo decido a quién le muestro mis lágrimas.

Una princesa dormida en un castillo vacío, al despertar se dio cuenta que estaba fuera de sitio. En medio de la ciudad anda arrastrando su traje, las joyas de su corona no sirven para este viaje. Alerta, cuando camina, niña perdida. Una princesa dormida en un castillo vacío, al despertar comprendio que era rodar su destino. Su reino por un amigo que la acompañe esta noche, que pronunciara al oido las sílabas de su nombre...





Amaral – Alerta

07/03/11

Elogiadnos!

No eres tú, soy yo.
Eso le he dicho a este, mi pobre blog, acostumbrado a las actualizaciones casi diarias...
Pobrecillo, ha tardado tiempo en darse cuenta de que le he estado siendo infiel.
Cómo? dónde? por qué?

Básicamente, aquí: El blog de Elogia!


Sí, efectivamente, estoy engañando a la señorita Peel, mi fiel alterego, con un apuesto y aguerrido blog de empresa. Soy una descastada. Pero tenéis que reconocer conmigo que nos ha quedado tan bonito, tan feitiño, tan orgullosamente propio, que merece la pena pasar casi todo el día trasteando en él. Casi todo el día? sí, yo soy editoraJiji. Han cometido el error de darme el poder de censurar a los demás! Muahahahaha!

Allí publicamos posts interesantes todos los miembros del departamento de Social Media de Elogia (a nivel internacional!!), pero no sólo nosotros, sino muchos de los que nos dejamos la piel diariamente en esta empresa. Por qué? porque nos gusta hablar de lo que hacemos, demostrar cuánto sabemos y, ya de paso, posicionarnos, jeje.

Los contenidos son actuales, y están publicados en un tono completamente asequible. Esto quiere decir, mami, que tú también lo puedes leer y saber de qué te hablo cuando te cuento cosas del trabajo. La información que cada uno de los autores da en su perfil personal es muy simpática (cotillead, a qué esperáis?) y la customización de las fotos tiene el sello Antía. No lo habíais notado, verdad? ;)

Pues eso, que si no me oléis mucho por aquí últimamente, y si sois de los que os quejáis porque no tenéis muy claro a qué me dedico, aquí me encontraréis.

Ah, que queréis currar con nosotros? Echad un vistazo!

Pd: y además, aquí tenéis lo que piensan Naty, Rubén, Marta, Iago, Francesc y Dani.   

02/03/11

... y nunca te rindas.



Lucha, niña guapa.

28/02/11

Hay días que voy hacia el huracán...


¿Qué puedo decir que no se haya dicho ya? Me juego la vida ¿y qué? ya es algo normal...
Hay días que voy hacia el huracán, lo creas o no, he oído tu voz sobre las demás, y no hay nada más que pueda tranquilizarme igual.

¿Qué puedo decir que no se haya dicho ya? Es todo tan lógico, tan occidental... pero yo te quiero a morir, te quiero a rabiar. Hay cosas que ni siquiera se pueden imaginar... y no hay nada más que pueda tranquilizarme.



Vivir la vida a tu lado, pequeño: una aventura, una odisea, un acierto.

24/02/11

Ella... tú o yo.

No tengo muy claro si esto es para ti o para mí... pero creo que nos lo hemos ganado las dos. Tú has luchado con uñas y dientes por lo tuyo, y yo... joder, me he cansado de llorar.
Y es sorprendente, porque jamás en mi vida pensé que pudiese llegar a gustarme nada cantado por esta señora, pero esta mañana ha sonado y algo se ha removido por dentro.
Te la mereces, me la merezco. Que le den a los demás, que les den mucho. A ser ombliguistas por una vez!


Ella se ha cansado de tirar la toalla, se va quitando poco a poco telarañas
No ha dormido esta noche, pero no esta cansada, no mira ningún espejo pero se siente toa’ guapa
Hoy ella se ha puesto color en las pestañas, hoy le gusta su sonrisa, no se siente una extraña
Hoy sueña lo que quiere sin preocuparse por nada, hoy es una mujer que se da cuenta de su alma

Hoy vas a descubrir que el mundo es solo para ti, que nadie puede hacerte daño
Hoy vas a comprender que el miedo se puede romper con un solo portazo.
Hoy vas a hacer reír porque tus ojos se han cansado de ser llanto
Hoy vas a conseguir reirte hasta de ti y ver que lo has logrado

Hoy vas a ser la mujer que te dé la gana de ser, hoy te vas a querer como nadie te ha sabido querer
Hoy vas a mirar pa’lante, que pa'atrás ya te dolió bastante. Una mujer valiente, una mujer sonriente, mira como pasa!
Hoy nació la mujer perfecta que esperaban, ha roto sin pudores las reglas marcadas.
Hoy ha calzado tacones para hacer sonar sus pasos, hoy sabe que su vida nunca mas será un fracaso.

Hoy vas a descubrir que el mundo es solo para ti, que nadie puede hacerte daño
hoy vas conquistar el cielo sin mirar lo alto que queda del suelo
hoy vas a ser feliz, aunque el invierno sea frio y sea largo
Hoy vas a conseguir reirte hasta de ti y ver que lo has logrado...

22/02/11

Maniobras...

... déjame escapar.


Ya no vale echarse atrás, vamos a ultimar el plan de escapismo, lo has prometido.
Si día a día hemos ido a peor, si nunca caes de pie, ¿quién mueve los hilos?, corta el ciclo.
Noche maga, ¿adónde fuiste? De nada sirve ir a más velocidad si los recuerdos te encadenan.
Y encerrado entre ti mismo, maniobras de escapismo se convierten en refugios o salidas por donde escapar.

Creo que tiemblas como un flan, prometiste iniciar conmigo el viaje, no me plantes.



Y todo lo que siempre nos marcaba, fue encerrado en cien mil llaves. Si lo escondimos en las dunas, fue para no abrirlo, jamás. Si al despertar, sin brumas ni presagios, podemos aspirar a todo y nada. Y al despertar, si lo hemos olvidado, quizás no habrá final.
Y sin manera humana de asombrarnos mutuamente, sólo queda ser sensatos y aceptar que siempre fuimos satélites de amplia trayectoria, tantas veces intangibles, de aquellos que sólo alumbran cuando dejas de buscar.

18/02/11

Ganas...

de salir a pasear
De un beso
De comer helado de pistacho
De bailar por la calle, como querías hacer por Malasaña la otra noche
De un abrazo quebrantahuesos
De bebernos un copazo en casa, como en los viejos tiempos
De luchar al Mario
De un polvazo largo y sudoroso, de esos de mediamañana
De que prepares sushi y amasar arroz con las manos
De que me mires con ojillos
De volver a sonreír y que sonrías conmigo
De levantarme una mañana y pensar que todo está bien
De dejar de fruncir el ceño
De pasar más horas en la cama que fuera
De que todo, al fin, vuelva a ser como era

De ver sonreír a mi mamá, de verdad, desde dentro...

17/02/11

Mi-mamá.

Las cosas avanzan despacio, pero avanzan.
Seguimos hacia adelante, luchando.
La primera fase ha salido bien y estamos supercontentos.

Es, como dice mi familia, una verdadera jabata. Lucha con puños y dientes. Es única.

14/02/11

Pesadelos...

Tiven ducias de pesadelos estes últimos días
Nun deles, mesmo aparecía Carlos Solchaga. Si.

... pero o peor dos meus pesadelos foi o que comezou co máis grande dos alivios. Curioso.
Quédannos menos de doce horas para que entres en quirófano, mamá.
Agora mesmo podo dicir que non teño moi claro como reaccionarei nese momento, i é que enterarse nesta última hora de novidades no teu estado non axuda, dende logo. Pero estar rodeada de persoas que agochan o nerviosismo baixo unha capa de frialdade, menos.
Así que aquí estou, na miña antiga habitación, co Peludo durmindo ao meu carón... tentando concienciarme, motivarme, repetíndome constantemente que son forte, que es forte, que non tes que ter medo, e polo tanto, que non teño por que telo eu. 
Pero mamá, sexamos sinceras, coñécesme coma se me parises... sabes que non vou ser capaz de verte saír pola porta e non deixar asomar o meu característico sorriso amargo, ese que sae un intre antes do picor de nariz que antecede aos ollos húmidos. Vou ser incapaz de evita-la suor fría das mans, a vergoña polas bágoas e o hipo nervioso. E oirei a alguén, ben sabes quen, dicíndome que non fai falla chorar, que pare e me comporte. Friamente. 

Son unha egoísta. Son completamente egoísta, porque aquí me tes, escribindo, desafogando eu, cando levo todo o día falándoche de mil cousas, pegando vinilos nas miñas paredes, repasando o que levas na maleta, ceando coma se tal cousa, normalizando... en lugar de preguntarche qué tal estás ou se tes medo. Négome a pensar que o teñas, négome a crer no que vai pasar, négome a aceptar que se eu estou asustada, ti debes de estar morta de medo. As nais non sinten medo, as nais pódeno todo, as nais son inmortais, analxésicas e fan as mellores tortillas da historia. Todas e cada unha delas.

Porque resulta que mañán non é o punto-de-non-retorno que tanto devecíamos. Non. Merda. Resulta que en realidade, o que vai pasar mañán marca o zenit do noso periplo, o décimo ano da Ilíada, e aínda nos queda outro tanto. Nós, coma Ulises, pensamos que ver Ítaca tan preto era bo sinal e podïamos relaxarnos... pero resultou que non.

Forza, mamá.
A que che falte, darémoscha nós... coas nosas diverxencias e ao noso xeito, si, pero xuntos, tan xuntos coma ti mereces. Tan xuntos coma cantaba Juan Pardo. Iso é un sorriso? Ben ;)


02/02/11

I fell in love again...

Hoy, extrañamente, estuve hablando de bodas con una amiga.
Curioso tema para alguien como yo, que huye de ese concepto.
Lo sé.
No me gustan las ceremonias de ningún tipo, y en esa categoría incluyo las bodas. No me gustan. No quiero tener que obligar a nuestros amigos a que vayan en traje, comer marisco, elegir un restaurante, los tacones, el maquillaje y las cosas de organza, las familias, el cuarteto de cuerda, los desconocidos que se juntan y se sienten incómodos (o demasiado cómodos)... No me gusta nada esa parafernalia. Nada.
No me gustan las bodas por la Iglesia, ya sabéis por qué. Pero tampoco me gustan las civiles, ni las sobrias y secas, ni las que imitan a "las de toda la vida", pero con un concejal.
Paso del protocolo, de los zapatos apretados, de pensar con quién se sienta mi abuelo o si mis amigas irán más guapas que yo. Paso. Nunca he sido de ese tipo de chicas...

Peeeeeero (porque siempre hay un "pero") hoy reconozco que he pensado en ello. Y curiosamente, solo dos cosas han parecido más que claras, evidentes: la primera, que tú vas a ser quien me acompañe el resto de mi vida (porque tengo claro que serás tú, y no otro), y la segunda, que el día que nos demos cuenta, sonará esta canción:


Y no estaremos bajando las escaleras de Los Escudos ni en el Parque de Castrelos, no habrá ocho platos de comida ni nuestras madres llevarán tocados con plumas y encaje, nadie llorará de emoción (o de pena!), no llevarás chaqué ni yo un vestido que me quede ridículamente grande, no habrá arroz, ni pompas de jabón, no habrá anillos, ni "sí, quiero", ni nada... simplemente, sonará Chicago, sonará ese "I fell in love again...", estaremos en alguna carretera perdida, en el tren, en la playa al sol, o en un concierto. Me mirarás, te miraré, y sabré que eres tú, y sabrás que soy yo.

All things go... 

05/01/11

Mondo. Txus. Gestibérica.

Dos.
Ya han pasado dos años.
Llegué de Santiago, cené en casa de mis padres. Me puse un vestido (lo recuerdo perfectamente, no preguntéis por qué), que me quedaba grande. Había empezado el proceso (aún inconcluso) de mi pérdida de peso constante. Who cares? Me había olvidado de hacer la maleta, y por tanto, de meter cualquier tipo de prenda de ropa utilizable. Vestido negro y ropa interior blanca. Bah, no la va a ver nadie... who cares? Cinta gris en el pelo, parezco sacada de una peli de los 50. Abrigo negro, el de las noches... who cares?
Quedé con Bea y Noe, bajaba con Teo al centro y supuestamente volvería con él a casa de madrugada. 

- Vamos a tomarnos una al Irish. 
- Buh, pero si queda lejíiiisimos! 
- Bah, venga. 
- Un Jack Daniels-cola. 
- Desde cuándo bebes bourbon? 
- Desde hoy (y hasta la actualidad). 

Dónde estuvimos después? Ni lo recuerdo. Una noche del montón, con los bares llenos de gente "de noche de reyes" y coñazo. Vamos a la Mondo, que está nosequién. Noe quería ver a alguien. Allá nos fuimos. Una hora de bailoteo, copas y nosecuantascosasmás después, pasó lo que ya todos sabéis. Os lo he contado cien veces: 

- Oye, ese es mi abrigo. 
- Ay, perdona, nosequé. 
- Blablablablabla... oye, me tengo que ir. 
- Dame tu teléfono, tengo unas entradas... 
- Vale, llámame, Antía, 657...

Dos semanas después (luego entendería muchas cosas), llamó. Otras dos semanas después volvimos a quedar. Y poco a poco, mi vida se fue llenando de olor a su colonia, de Marlboro, de Dyc-con-RedBull...  de su forma de mirarme, de tocarme, de agarrarme, buuuuf!, de saltos, bailes, copas, cenas, gritos y pelis. De libros, música, conciertos, series, comics, basket y cocina... y millones de cosas más. Da igual cuantas veces las enumere, siempre se me queda algo atrás. Da igual cuantas veces os lo cuente, siempre se me olvida algo. Da igual cuantas veces le diga que lo quiero, siempre me parecen pocas. Da igual todas las veces que intente mejorar y ser mejor persona, siempre me quedará algo por pulir. Da igual cuantas veces nos creamos increíbles e invencibles, nos seguiremos sorprendiendo con cada nuevo paso. Con cada nueva prueba.
Porque piedras en el camino y pruebas ha habido y seguirá habiendo. Porque nos lo habéis puesto jodidamente difícil, y nos lo hemos complicado infinidad de veces. Pero por encima de todo, sé que siempre estará ahí. Y sobre todas las cosas, sabe que me tiene a su lado. Cargarnos, venid con todo, que saldremos indemnes. Hemos recorrido dos años de camino, que ya son kilómetros! y no nos da la gana de pararnos aquí. 

Y seguiré mejorando, y seguirás madurando, y lo mejor de todo es que seguiremos ahí, el uno para el otro. Tengo tu mano, tienes mi corazón, mi cerebro, mis entrañas... soy más tuya de lo que nunca he sido de nadie. Me complementas, me completas, no he conocido a nadie que me haya respetado tanto como tú, ni admirado, ni querido, ni deseado tanto como tú lo haces... y me importa bien poco lo que creáis, lo que penséis, lo que digáis. Es mi vida, nuestro mundo, ayer, hoy y mañana.

Dos años. Hoy hace dos años que te conocí. Hoy hace dos años que me conociste. Hoy hace dos años que nos encontramos. Solo por eso, la Mondo es una gran sala, la bandera de Vietnam es la más bonita de la historia, y el señor Jack Daniels es mi compañero nocturno.

Dos años, Núñez. A por los siguientes ochenta. Ready, steady, go!

04/01/11

... even brighter than the Moon.

Madrugada del 1 de Enero, una hora después de las campanadas.
Pocos o ningún coche en la carretera, tan solo un Mazda negro, desde Gondomar a Vigo, y en él, un chico moreno, de barba cerrada y pelo negro y repeinado. Corbata, camisa gris y americana. Un dandi de nuestro tiempo. A su lado, una chica paliducha y rubia, pelo recogido, labios rojísimos y botas. Arreglaos pero informales

A-Cambio el disco?
T- Sí, busca en la guantera, hay mucha mierda, pero bueno...
A- Bah, a ver qué hay...
T- Prueba ese, creo que es un variado, ya sabes... está Katy Perry.
A- Katy Perry!...

Y de pronto, Firework empezó a sonar, mientras hablábamos de nosotros, de regalos, de amigos, de planes, de todas esas cosas de las que casi nunca hablamos porque nuestras vidas exigen 24h de dedicación absoluta. Y no solo no me da vergüenza reconocerlo, es más, me gusta que esa canción me recuerde a Teo, me gustan los 15 minutos en los que sonó en bucle y la cantamos a gritos ante la atónita mirada de los conductores que se cruzaban con nosotros. Me encanta mi hermano, su vida, su forma de ver las cosas y la sensación de que en seis meses ha madurado más que en los últimos tres años. Y me jode que no se le entienda, que no se le respete, que no se le quiera como se merece. Porque aquí, entre nosotros, mi hermano es la ostia. O más.

:*